یادداشت؛
میراثِ سرخ
در روزهایی که غبار غم بر شهر نشسته، گامهایی هنوز استوار پیش میروند؛ گامهایی که از دل دلتنگی برمیخیزند اما راه ایستادگی و وفاداری را ادامه میدهند.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سفیرافلاک، فاطمه بیرانوند فعال رسانهای نوشت: امروز، ۴۰ روز از آن لحظه تلخ و باورنکردنی میگذرد؛ ۴۰ روز از پرواز سرخ رهبر شهیدمان. در این مدت، بغضی سنگین و عمیق، گلوی تکتک ما را فشرده است؛ بغضی که هرگز کهنه نمیشود، بلکه با هر یادآوری از رشادتها و فداکاریهایش، تازهتر و سوزانندهتر میگردد.
۴۰ روز حسرت، ۴۰ روز دلتنگی، اما مهمتر از همه، ۴۰ روز ایستادگی در سنگری که او برایمان بنا نهاد. او نهتنها یک رهبر، بلکه نماد استقامت، شجاعت و ایمانی تزلزلناپذیر بود. راهی که او گشود، مسیری پر از فراز و نشیب، اما روشن و هدفمند بود.
اکنون که در نبود فیزیکی او، ۴۰ روز را پشت سر گذاشتهایم، عمیقاً درک میکنیم که میراث او، تنها یک میراث فکری و عقیدتی نیست؛ بلکه یک مسئولیت سنگین ادامه راه اوست. این سنگر، سنگر مقاومت، عدالت و حقیقت است؛ سنگری که او با خون پاکش آبیاری کرد و ما وارثان این امانت گرانبها هستیم.
در این ۴۰ روز، بارهاوبارها در سکوت شب، با یاد او، با مرور خاطرات پرشکوهش، با مرور سخنان روشنگرانهاش، پیمان تازهای با آرمانهایش بستهایم. این بغض در گلو، نه نشانه ضعف، بلکه نشانه پیوند ناگسستنی عاطفی و فکری ما با اوست. این همان بغضی است که به ما قدرت ادامهدادن میدهد، همان نیرویی که به ما یادآوری میکند تا زمانی که راه او را ادامه میدهیم، روح بزرگش در کنار ماست.
ما در این سنگر حماسه، تنها نیستیم. یاد او، الهامبخش تمام لحظههای سخت ماست. او به ما آموخت که چگونه در اوج سختیها، استوار بمانیم و چگونه با اتکا به ایمان و اراده، بر مشکلات غلبه کنیم.
۴۰ روز از رفتنش گذشته، اما نهتنها ضعیف، که ارادهمان صدچندان شده است. هر روز که میگذرد، بیشتر به اهمیت رسالت او پی میبریم و مصممتر میشویم تا میراث او را نهتنها حفظ، که گسترش دهیم.
این حماسه، ادامه حماسه اوست. این استقامت، ادامه استقامت اوست. ما با هر قدمی که در این راه برمیداریم، با هر فریادی که برمیآوریم، با هر قطره اشکی که میریزیم، یاد او را زنده نگه میداریم.
رهبر شهیدمان، بدان که اربعین غم تو، آغاز فصل تازهای از وفاداری و تعهد ما به راه توست. ما همچنان در سنگر حماسه ایستادهایم، با بغضی که بدل به انگیزه ادامه شده و با روحی که به یاد تو، پرواز را ازسرگرفته است.
امروز شهرم حالوهوای دیگری داشت. مردم با گِل بر سر و نوای چمرونه، سوگی را میبردند که فقط غم نبود؛ نوعی عهد بود، سکوتی که حرف میزد. میان آن جمع، قدمهایم سنگین بود اما قلبم روشن. انگار هر آوای چمرونه، هر دستی که گِل بر سر میریخت، میخواست بگوید که یاد عزیز ازدسترفتهمان هنوز در رگهای شهر جاری است. همان جا، میان بغض و احترام، حس کردم که دلتنگی گاهی خودش تبدیل به راه میشود؛ راهی که با همه رنجش، باز هم میخواهم دنبالش کنم.
لینک کوتاه خبر
برچسبها
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!