به بهانه اکران " به وقت شام " در جشنواره فیلم فجر؛

سخنان سخیف چهره «ابراهیم» را خدشه‌دار نمی‌کند

سخنان سخیف چهره «ابراهیم» را خدشه‌دار نمی‌کند
شناسه خبـر : ۱۴۱۴۹ سه شنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۱:۴۰

" به وقت شام " شاید نوستالوژی فیلمهای پیشین ابراهیم حاتمی کیا را نداشته باشد اما فیلمی قابل احترام است که مخاطبانش را با خود به ویرانه های سوریه می برد و بخشی از دد منشی های داعش را به مخاطب نشان می دهد.

به گزارش سفیر افلاک،سیدغلامرضا نعمت پور فیلمساز لرستانی که دارنده سیمرغ بلورین بهترین تحقیق و پژوهش بخش مستند سی و دومین جشنواره فیلم فجر1392 است طی یادداشتی در مورد ابراهیم سینمای ایران نوشت: ابراهیم حاتمی کیا نام آشنایی است که سینمای دفاع مقدس را نمی توان بدون نام او تجسم کرد.

 

فیلمسازی که در برهه های حساس جنگ و روزهای آرام پس از جنگ ناب ترین تصاویر سینمایی را در ذهن هم نسل های من حک کرده است.

 

آخرین ساخته ابراهیم " به وقت شام " را در سی و ششمین جشنواره فیلم فجر دیدم. فیلمی خوش ساخت و نزدیک به معیارهای تکنیکی سینمای روز دنیا.

 

هر چند اعتقاد دارم حاتمی کیا با سینمای بی ریا و کمتر جلوه پردازی شده اش بیشتر بر دلها تاثیر می گذاشت تا فیلم های جدیدش که تکنیک را به رخ تماشاگر می کشاند اما در این دلنوشته حرفم نه از جنس سینما است و نه از جنس نقد.

 

من امروز ابراهیمی را می بینم که به جرم انقلابی بودن در آتش اظهار نظرهای بی محابا و حرف و حدیث های بدون پشتوانه می سوزد. حرف های در گوشی و حرف های مجازی آرامش مردی را بر هم می زند که جای هیچ کسی را در سینما تنگ نکرده است.

  

حرف هایی که گاهی از هنرمندنماهایی شنیده می شود که پر افتخارترین حضورشان در سینما دیالوگ گویی در سخیف ترین فیلمهای سینمایی است. زخم زبانها از سوی کسانی است که نه به واسطه هنرشان بلکه بخاطر صورتهای بزک کرده و دستکاری شده شان مطرح شده اند.

 

همان هایی که زردترین صفحات نشریات را خود اختصاص داده اند. ابراهیم حاتمی کیا زخم می خورد نه بخاطر آنکه فیلمسازیست نابلد بلکه بخاطر اصرارش بر هدفی که  اعتقاد اوست.

 

ابراهیم حاتمی کیا در حالی متهم به استفاده از بیت المال است که منتقدانش خود از این سفره بی کران بی نصیب نبوده اند ولی هیچگاه نتوانسته اند اثر ارزشمندی برای سینما به ارمغان بیاورند.

 

" به وقت شام " شاید نوستالوژی فیلمهای پیشین ابراهیم حاتمی کیا را نداشته باشد اما فیلمی قابل احترام است که مخاطبانش را با خود به ویرانه های سوریه می برد و بخشی از دد منشی های داعش را به مخاطب نشان می دهد.

 

 اما طنز خواندن این فیلم از زبان هر کس نشان از بی هنری و بی خردی اوست. ابراهیم سینما را خوب می شناسد و بدون شک چهره ایست که با سخنان سخیف خدشه دار نخواهد شد.   

 

انتهای پیام/

نویسنده : سید غلامرضا نعمت پور

ارسال نظر

6 + 3 =

نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود. نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.

نظرات کاربران